Το 1957, η Σοβιετική Ένωση εκτόξευσε τον Σπούτνικ, τον πρώτο από τον άνθρωπο δορυφόρο, στην τροχιά της γης. Για τον κόσμο αλλα και για τη κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, ήταν μια συγκλονιστική στιγμή -- ξαφνικά οι ΗΠΑ δεν ήταν πλέον το πιό τεχνολογικά προηγμένο έθνος στον πλανήτη. Το 1958, ο Πρόεδρος Dwight D. Eisenhower δημιούργησε την ARPA για να ενθαρρύνει την τεχνολογική ανάπτυξη στις ΗΠΑ.
Οι περισσότεροι από μας παίρνουν το Διαδίκτυο ως δεδομένο. Μπορούμε να καταγράψουμε στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μας και να κοιτάξουμε βιαστικά το World Wide Web. Αλλά όταν το ARPANET πρόγραμμα άρχισε, δεν υπήρχε καμία διαδικασία ή σύστημα σε ισχύ για να αφήσουν τους διαφορετικούς υπολογιστές να μοιραστούν τις πληροφορίες. Όλα έπρεπε να εφευρεθούν από την αρχή.
Μια από τις σημαντικότερες αποφάσεις της ARPANET ομάδας ήταν να δημιουργηθεί ένα τυποποιημένο σύστημα πρωτοκόλλων που οι οικοδεσπότες υπολογιστές και τα ΟΜΠ θα ακολουθούσαν. Συγκλήθηκε μια ομάδα εργασίας δικτύων που διαμορφώθηκε για να αναλάβει δουλειά. Καταρχάς, η διαδικασία δημιουργίας ήταν χαοτική και χωρισμένη. Η ARPANET ομάδα άρχισε να σχεδιάζει και να καθιερώνει αυτά τα πρωτόκολλα μέσω των RFCs της.
Νωρίς στη διαδικασία, η ομάδα αναγνώρισε την ανάγκη για δύο συγκεκριμένους στόχους: Δημιουργία τρόπου για τους χρήστες να συνδεθούν στο σύστημα απομακρυσμένα και να το καταστήσουν πιθανό να μεταφερθούν αρχεία από μια μηχανή προς άλλη. Η μακρινή σύνδεση έγινε αργότερα γνωστή ως Telnet, και τα κινούμενα αρχεία έγιναν μέρος του πρωτοκόλλου μεταφοράς αρχείων (FTP). Η ομάδα υπέβαλε αυτά τα πρώτα δύο πρωτόκολλα στον Larry Roberts, τον επικεφαλή του προγράμματος. Ο Roberts αποφάσισε ότι τα αρχικά πρωτόκολλα δεν ήταν αρκετά φιλόδοξα και είπαν στην ομάδα να περιλάβουν περισσότερες λειτουργίες και διαδικασίες.
Η ομάδα άρχισε να σχεδιάζει το πρόγραμμα ελέγχου δικτύων (NCP), ένα συμμετρικό πρωτόκολλο host-hosts. Με απλούστερους όρους, αυτό ήταν η διαδικασία για τους υπολογιστές για να επικοινωνήσουν μέσα στο δίκτυο καθώς επίσης και για περισσότερους οικοδεσπότες στο δίκτυο για να το καταστήσει μεγαλύτερο. Το NCP έλεγξε επίσης την πορεία και τη ροή των στοιχείων πέρα από το ARPANET. Καθιέρωσε την πρακτική της χρησιμοποίησης των αριθμητικών διευθύνσεων οικοδεσποτών για την επικοινωνία δικτύων και ήταν πρόδρομος για τους σημερινούς κεντρικούς υπολογιστές ονόματος περιοχών (DNS).
Το NCP παρείχε την προκαταρκτική εργασία για την ακολουθία πρωτοκόλλου Διαδικτύου και πρωτοκόλλου ελέγχου μετάδοσης (TCP/IP) των πρωτοκόλλων Διαδικτύου. Ο Robert Kahn και ο Vinton Cerf σχεδίασαν το TCP/IP, το οποίο καθορίζει πώς οι πληροφορίες κινούνται μέσω του Διαδικτύου και ελέγχουν ότι οι πληροφορίες μεταφέρονται οντώς στον σωστό προορισμό. Σκεφτείτε το TCP/IP ως σύστημα ελέγχου κυκλοφορίας -- χωρίς αυτά τα πρωτόκολλα, οι υπολογιστές δεν θα ήξεραν ποια μονοπάτια ήταν διαθέσιμα και ολόκληρο το δίκτυο θα μπορούσε να καταρρεύσει.
Το ARPANET εκμεταλλεύτηκε επίσης έναν επαναστατικό νέο τρόπο να σταλούν τα δεδομένα : μεταγωγή πακέτων. Στη μεταγωγή πακέτων, οι οικοδεσπότες υπολογιστές διαιρούν κάθε αρχείο υπολογιστών σε μικρότερα τμήματα αποκαλούμενα πακέτα. Μόλις μεταφερθούν τα πακέτα, τα κομμάτια συννενώνονται εκ νέου στα αρχικά αρχεία.
Η μεταγωγή πακέτων διαδραματίζει έναν πάρα πολύ σημαντικό ρόλο στο διαδίκτυο σήμερα. Οι πληροφορίες μπορούν να διατρέξουν μέσω ολόκληρου του συστήματος πολύ γρηγορότερα όταν σπάζουν οι υπολογιστές τα αρχεία σε μικρότερα κομμάτια. Αυτό γίνεται επειδή ένα τεράστιο αρχείο που ταξιδεύει μέσω μιας διάβασης λαμβάνει πολύ εύρος ζώνης. Διάφορα μικρότερα πακέτα μπορούν να ταξιδεψουν μέσω των διαφορετικών πορειών μέσα σε ένα δίκτυο στον ίδιο προορισμό. Εάν μέρος μιας διάβασης είναι κλειστό για κάποιους λόγους, τα μπλοκαρισμένα πακέτα μπορούν να βρούν μια άλλη πορεία ενώ το υπόλοιπο των πληροφοριών συνεχίζει να φορτώνει στον υπολογιστή του χρήστη.
ARPANET σημαντικές ανακαλύψεις
Το ARPANET επέτρεψε στους ανθρώπους να κάνουν πράγματα με τους υπολογιστές που δεν είχαν γίνει ποτέ πριν ή ήταν δυνατά σε μια πολύ μικρότερη κλίμακα, που περιελάμβανε :
* Μακρινά logins: Οι άνθρωποι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ένα συγκρότημα ηλεκτρονικών υπολογιστών που ελέγχειι άλλα ένα μίλια μακριά. Για πρώτη φορά, οι ερευνητές και οι επιστήμονες θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση στο σύνολο βάσεων δεδομένων των πληροφοριών χωρίς να πρέπει φυσικά να ταξιδεψουν σε μια άλλη περιοχή υπολογιστών. Το 1971, ARPANET ενσωμάτωσε τον πρώτο τελικό επεξεργαστή διεπαφών (ΑΚΡΗ), ο οποίος επέτρεψε στους χρήστες στα μεμονωμένα τερματικά υπολογιστών για να σχηματίσει στο δίκτυο.
* Μεταφορές αρχείων: Οι χρήστες θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση στις πληροφορίες σε άλλα συγκροτήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών καθώς επίσης και να σώσουν τα στοιχεία ή να στείλουν τα αρχεία μέσω του δικτύου. Από το φθινόπωρο του 1970, η ARPA είχε αναβαθμίσει το πακέτο λογισμικού ΟΜΠ έτσι ώστε κάθε ΟΜΠ να μπορεί να μεταφορτώσει το νέο λογισμικό από τα άλλα ΟΜΠ. Από εκεί και πέρα, η ARPA θα μπορούσε να κάνει τις βελτιώσεις στο σύστημα μέσω ενός ΟΜΠ, το οποίο θα έστελνε τις βελτιώσεις σε κάθε άλλο ΟΜΠ στο σύστημα.
* Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: Το 1972, ο προγραμματιστής Ray Tomlinson ανέπτυξε ένα σύστημα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου για ARPANET με την προσαρμογή ενός ζευγαριού των εφαρμογών λειτουργικών συστημάτων Tenex αποκαλούμενων SNDMSG και READMAIL. Ο Tomlinson επέλεξε το «@» σύμβολο για να ενώσει μαζί τα ονόματα του παραλήπτη και του οικοδεσπότη υπολογιστή του παραλήπτη, μια σύμβαση που χρησιμοποιούμε ακόμα σήμερα.
Αμέσως μόλις δημιουργήθηκε το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ARPANET, μερικά μέλη της ομάδας άρχισαν να εργάζονται γύρω από τις εφαρμογές λογισμικού καταλόγων αλληλογραφίας. Σύντομα κάποιος θα μπορούσε να στείλει ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σε μια ομάδα ανθρώπων σε ένα βήμα. Οι κατάλογοι αλληλογραφίας που στράφηκαν στα συγκεκριμένα θέματα άρχισαν να εμφανίζονται. Ο πρώτος ήταν SF-Lovers, ένας κατάλογος που σύνδεσε τους οπαδούς της επιστημονικής φαντασίας στην ARPANET ομάδα.
Αλλά η ARPA αργότερα απαγόρευσε τη χρήση αφού οι χρήστες χρησιμοποιούσαν το δίκτυο για ανεπίσημους λόγους και απαίτησε να διαλύσουν οι ιδιοκτήτες καταλόγων όλους τους αναρμόδιους καταλόγους αλληλογραφίας. Οι χρήστες έπεισαν αργότερα την ARPA να επιτρέψει αυτούς τους καταλόγους επισημαίνοντας οτι βοήθησαν να εξετάστεί η χωρητικότητα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του δικτύου.
Το 1973, ο Robert Kahn άρχισε ένα πείραμα με μια τεχνική που διασύνδεση δικτύων σε ένα μεγαλύτερο δίκτυο. Άρχισε να εξετάζει τρόπους για να ενσωματώσει το ARPANET με το DARPA, το οποίο ήταν ένα δίκτυο που χρησιμοποίησε τα ραδιο κύματα για να στείλει δεδομένα από έναν υπολογιστή σε άλλο.
Το 1983, το ARPANET μεταπήδησε επίσημα από το NCP στο TCP/IP πρωτοκόλλο. Ακριβώς όπως το ARPANET,η αρχιτεκτονική του και τα πρωτόκολλα που χρησιμοποιούσε προανήγγειλαν τη δομή του Διαδικτύου, οι χρήστες εφαρμογών δημιουργήθηκαν για να πλοηήγούνται και για να αλληλεπιδράσουν με το δίκτυο προετοιμάζοντας το έδαφος για πολλά από τα σημερινά χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Διαδικτύου.
Posts
